İçi Boş Haneler

Hanelerde neler gizlidir bilinmez. Giriş ve çıkışları belli olmayan, hapishane misalleridir haneler. Tek farkı hapishanelerden, anahtarını kendin taşımandır.
   Bütün iğrençliği örten haneler ve güzelliklere set olan haneler. Olmazsa olmaz inşalar var hanelere sığmaz. Öyle haneler var ki sahibini arar, içerisi bomboş kuru duvarlar. Asırlık konaklarda yaşar kimi insanlar.
   Kimisi çadırlarda, mağaralarda yaşayan insanlar. Yine de haneler geçmişe özlem duyar. Çocukların koştuğu salonlar, bahçelerde cıvıl cıvıl kuşlar, kundaktaki yavrucakların sesini arar şimdi ki haneler. Hane deyip geçmemek lazım, onlarda ağlar, onlarda da vardır bilemediğimiz duygular.
   Kimi haneler vardır ki cennet kokar, kimi haneler de cehennem ateşi yanar. Ama hepsi verilen görevi yapar. Bir takım içinde sırlar var, hepsinde ayrı ayrı güzellikler yatar. Her şeye şahit haneler. Yalnızlıkların ve yalnızlığın, kimsesizliğin ve kimsesizlikleri, açların, susuzların barınağı olan haneler.
   Nasıl gıptayla bakılmaz ki, insan insanın sırrını verirken haneler sırları gizler. Acıları paylaşır, sevinçleri paylaşır, arkadaşlıktan öte haneler. Kimisine basit gelen dış örgüler, dervişanın gözünde güzel olur haneler. Kabir misalidir, kişinin hanesi kişiye, herkese şimdiden verilmiş hazır bir hane. Dervişin gözünde böyledir haneler.